Appelafdekking: een open inbouwdoos verdwijnt achter acrylglas

In de gang zat een open inbouwdoos in de muur: een rond gat met de bedrading bloot, vlak naast een stopcontact dat in gebruik is — en precies op de hoogte waar een klein kind bij kan, een kind dat net leert dat gaten interessant zijn. Een wit blinddeksel uit de bouwmarkt had de plek dichtgemaakt en was een witte vlek op een olijfgroene muur gebleven. Dus werd de plek een vorm: een appel.

De afdekking is in de modeller getekend, meteen in de browser: één gesloten contour voor de omtrek, vier kleine cirkels voor de schroeven. Meer heeft het bestand niet nodig, want de tekening ís al de productievoorstelling — wat op het scherm staat, wordt gesneden. Materiaal en prijs staan er de hele tijd naast: 3 mm acrylglas GS in grijs opaak, een tint donker genoeg om op de muur zwart te lijken en ondoorzichtig te blijven. De schroefgaten horen bij de tekening en worden meegesneden — acrylglas achteraf boren eindigt makkelijk in een scheur die van de boor wegloopt.

Aan de muur is het een kwartier: plaat tegen de muur houden, door de vier gaten aftekenen, boren, pluggen, schroeven. Ze is ruim twee keer zo breed als het stopcontact eronder en steekt rondom royaal over de opening. Eén punt is geen kwestie van smaak: een vastgeschroefde acrylplaat is een afdekplaat, geen elektrische beveiliging. De doos zelf hoort vakkundig gesloten te worden — aders geïsoleerd, passend deksel erop, bij twijfel door een erkende elektricien. De gesneden vorm komt daarbovenop omdat ze mooier is dan het deksel, niet in plaats ervan. Al het andere is overdraagbaar: een wolk, een blad, een letter, een bedrijfsmerk — alleen de contour verandert, niet het werk.