Osłona w kształcie jabłka: otwarta puszka podtynkowa znika za akrylem

W korytarzu w ścianie tkwiła otwarta puszka podtynkowa: okrągły otwór z odsłoniętymi przewodami, tuż obok używanego gniazdka — i dokładnie na wysokości, na którą sięga małe dziecko, takie, które właśnie uczy się, że dziury są interesujące. Biała zaślepka z marketu zamknęłaby to miejsce i została białą plamą na oliwkowozielonej ścianie. Więc z tego miejsca powstał kształt: jabłko.

Osłonę narysowano w Modelerze, wprost w przeglądarce: jeden zamknięty kontur na obrys, cztery małe okręgi na wkręty. Plik nie potrzebuje więcej, bo rysunek jest już dokumentem produkcyjnym — to, co na ekranie, zostaje wycięte. Materiał i cena stoją obok przez cały czas: 3 mm szkła akrylowego GS w szarym nieprzezroczystym, odcień na tyle ciemny, że płyta na ścianie wygląda na czarną i pozostaje kryjąca. Otwory na wkręty są częścią rysunku i są wycinane razem z nim — wiercenie w akrylu po fakcie łatwo kończy się pęknięciem uciekającym od wiertła.

Na ścianie to kwadrans: przyłożyć płytę, zaznaczyć przez cztery otwory, wywiercić, wbić kołki, przykręcić. Jest ponad dwa razy szersza niż gniazdko poniżej i z każdej strony hojnie wychodzi poza otwór. Jeden punkt nie jest kwestią gustu: przykręcona płyta akrylowa to maskownica, a nie ochrona elektryczna. Samą puszkę należy fachowo zamknąć — żyły zaizolowane, właściwa pokrywa założona, w razie wątpliwości przez uprawnionego elektryka. Wycięty kształt idzie na wierzch, bo jest ładniejszy niż pokrywa, a nie zamiast niej. Cała reszta jest przenośna: chmurka, liść, litera, znak firmowy — zmienia się tylko kontur, nie nakład pracy.