Płyty do klawiatur custom

Płyta switchy to płyta z kwadratowym wycięciem na każdy klawisz. Przełączniki zatrzaskują się w niej bocznymi zaczepami i są przez to trzymane niezależnie od płytki drukowanej — co czyni uderzenie pewniejszym, a odczucie pisania równiejszym.

Standardowym wymiarem wycięcia jest 14 × 14 mm. To nie wartość przypadkowa, lecz wymiar, przy którym chwytają zaczepy przełącznika zgodnego z MX. Właśnie dlatego szczelina nie jest tu szczegółem, lecz czynnikiem decydującym.

Grubość decyduje o odczuciu pisania

By zaczepy przełącznika MX chwytały u góry i u dołu, płyta musi mieć około 1,5 mm. Grubsza — zaczepy przestają dobrze trzymać; cieńsza — przełącznik siedzi luźno i może wyjść razem z nasadką klawisza.

Kto świadomie chce więcej ugięcia, pracuje z cieńszym materiałem albo z dodatkowymi wycięciami między rzędami zamiast zamkniętej powierzchni. Akryl jest bardziej kruchy niż metal — zbyt hojnie wycięte wzory flex mogą pękać przy mocnym pisaniu.

Pliki układów

Pozycji wycięć nie musisz konstruować sam. W tym środowisku przyjęte jest złożenie układu w jednym z popularnych edytorów i wygenerowanie z niego rysunku płyty jako pliku wektorowego.

Czego te generatory za ciebie nie zrobią: nie znają naszej szczeliny. Niektóre oferują wartość korekty — wtedy ją wpisz. Jeśli nie oferują, popraw wycięcia potem w programie graficznym, zanim wgrasz plik.

Panele obudowy

Obok płyty switchy często tnie się od razu części obudowy — dno, warstwy ramki i wierzch jako płyty ułożone w stos, spięte śrubami przelotowymi. Ta konstrukcja kanapkowa jest idealna dla materiałów płytowych, bo obywa się bez połączeń na palce i dowolnie dopasowuje wysokość.

Dla wyglądu warto pomyśleć o widocznych krawędziach: przy przezroczystym akrylu widać z boku każdą warstwę. Kto to wykorzysta, łączy kolory świadomie; kto nie chce, bierze materiał kryjący na warstwy pośrednie.